“บ้านแม่ตื้ด” ทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นคน-ขี้อิจฉา-
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เสียงกระโดดน้ำ เสื้อผ้าเลอะๆ (รวมถึงกลิ่นกะเหรี่ยง!)
กำลังบอกว่า พวกเขามี-ความสุข >>ความรู้สึกซื่อๆ ที่อิ่มไปถึงข้างใน
สายตาของเด็กน้อยบอกว่าพวกเขามี-หัวใจ-ที่-พร้อม-จะรับ-ความสุข-ได้อย่างเต็มที่
แล้วพวกเราล่ะ?
หลายครั้ง ที่ตัวเราเองส่ายหัวปฏิเสธความสุขที่เดินเข้ามา
หลายครั้ง ที่ตัวเราเอง(แกล้งทำเป็น)มองไม่เห็นความสุขที่อยู่ตรงหน้า
หลายครั้ง ที่พยายามหามันซะจนไม่รู้ว่าอะไรเรียกว่าความสุข
ขอบคุณ
-เจ้านาย สำหรับโทรศัพท์วันนั้น (“เหมือนเดิม…พวกพี่ไม่อยู่มันเงียบเหงายังไงไม่รู้”—รู้สึกไม่ต่างกันหรอก)
เป็นเด็กดี อย่าอู้!
-บี สำหรับดอกไม้ และคำขอเพลงเปลวไฟ (หมายถึงเปลวเทียน)
-อิ๋ว สำหรับบทเพลง แฟนเก็บ และ อิด-ถิ-ปี๊-ปี๋ / อิด-ถิ-ผะ-ดู ฮ่าๆ
-เจี๊ยบ สำหรับชื่อ เบญจรงค์ ธำมรงค์ ทรมาน
-อึ่ง สำหรับ รอยยิ้มที่น่ารัก (ขอให้ฝีที่ตูดหายไวๆ)
-เปิง แพค จระเข้กับวัวสนุกมาก (และเหนื่อยมาก)
-นนท์ สำหรับหนังสติ๊กแฮนด์เมด
-เชียร์ ฝ้าย กิด จัมโบ้ โจ้ ครีม พีม ปื๊ม ด้าย(ที่ไม่ด้าย!) ทิว แหม่ม กิ๊ก เมย์ เก๋
ออย เจี๊ยบ คม อรรถ แซค ฟลุค และคนอื่นๆ
-ยายแก้ว สำหรับความอบอุ่นและความรู้สึกดีๆ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน
จนถึงวันสุดท้าย และนาทีสุดท้ายก่อนกลับ
-พี่แห้ง สำหรับความจริงใจที่ไม่ปิดบัง
-และ ท้องฟ้ากว้าง สำหรับข้อคิดมากมาย : ) เราหลงรักนายแล้วล่ะ!
